'Ik denk niet dat ik ooit nog verliefd word.' zei duif op een nacht tegen de maan. Ze zat in een hoge boom aan het uiteinde van een tak die zachtjes heen en weer wiegde op de wind.
'Ik ben het niet van plan in elk geval.' duif keek omhoog en fronste.
'Maarja.. zoiets heb je niet voor het zeggen, of wel?' tot nu toe was haar voornemen om niet verliefd te worden aardig gelukt.
'Ik denk dat het beter is zo, ik bedoel, zoals ik het zie is verliefd zijn net zo plezierig als een koutje vatten. Je hebt geen zin in eten, je kan niet slapen, ik ben vaak erg blij als ik er weer van af ben. ' Duif liet haar kop hangen.
'Wel, er zitten natuurlijk ook leukere dingen aan verliefd zijn.. maar eigenlijk is dat nog het ergste van allemaal. Want zodra de liefde voorbij is, en dat gebeurt.. altijd, dan moet je afscheid nemen. Het enige wat dan nog rest zijn bitterzoete herinneringen, die vervagen met de tijd.' Duif spreidde haar vleugels en vloog op.
'Afscheid is de moeite niet waard,' mompelde waarna ze de maan goedenacht knikte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten