Het was een milde winterochtend toen er bij duif op de deur werd geklopt. Nog een beetje slaperig, want ze was net opgestaan, strompelde ze naar de deur. Toen ze deze opendeed werd ze begroet door een koude wintervlaag die haar meteen wakker maakte. Toen was er niks, maar toch wel. Het was de stilte, die daar stond in de deuropening.
Goedemorgen, dat was duif wou zeggen. Maar aangezien ze hiermee de stilte zou doorbreken, hield ze haar mond, dat zou tenslotte niet zo vriendelijk zijn geweest tegenover de stilte. In plaats daarvan hield ze de deur open voor de stilte, waarna ze zo zachtjes als ze kon naar de tafel liep om een kopje thee voor de stilte te zetten. Ze ging naast de stilte aan de ontbijt tafel zitten. De hop had verteld dat de stilte de laatste tijd ook vaak bij haar op visite was geweest, dit tot groot ongenoegen van de hop. Deze hield namelijk helemaal niet van stilte, deze hield van muziek en dansen, en lachende en luidsprekende vogels. De hop probeerde dan ook de stilte te doorbreken door erg hard te gaan zingen. Maar hierdoor viel de stilte extra op als ze haar snavel weer dichtdeed. De stilte kon een erg aanhoudende gast zijn. Duif vond de stilte meestal niet zo erg, vaak was het een aangenamen gast.En als je stilte de ruimte geeft, kan ze je de mooiste verhalen, luister maar.
Duif nam een slokje van haar thee en knikte de stilte toe, die langzaam weer naar buiten verdween.
