Duif droomde een droom.
In deze droom was de wereld stil.
Het enige geluid was dat van het zingen van de sterren
en het hummen van de maan.
In deze droom liep duif met haar pootjes over gras, dat al
vochtig was van de ochtenddauw.
Ze keek omhoog en ademde de lucht in die koel was en fris.
Ze had rust in haar hoofd. Haar hart hield zich echter zo stil als
het bos, dus ze wist niet wat die voelde.
Duif keek om haar heen, naar de bomen die zwart leken
in het maanlicht. Naar de verlegen wind die de bladeren zachtjes deed ritselen.
Ze haalde diep adem en bedacht zich,
Ik ben hier al veel te lang niet meer geweest.
